32

‘Zit stil,’ gelastte ik mijn zus.

‘Je bent de laatste tijd baziger geworden,’ zei ze. ‘En ik voel me verplicht om je te zeggen dat het je niet erg siert.’

‘Sst,’ zei ik. Ik trok met mijn duifgrijze eyeliner een lijntje langs haar bovenste wimper en smeerde het met mijn pink uit. ‘Nog een beetje meer,’ mompelde ik, bijna tegen mezelf. ‘Jezus, je hebt echt perfecte wenkbrauwen.’

‘Ik zou nu wel iets charmant bescheidens willen zeggen, maar ik mag niet praten,’ zei Alex.

Ik grijnsde en deed een stap naar achteren, waarna mijn hand weer naar mijn make-uptas ging.

‘Waar heb je al die spullen vandaan?’ vroeg Alex. ‘Ik dacht dat je een hekel aan make-up had.’

‘Nog wat meer rouge,’ besloot ik. ‘Zuig je wangen eens naar binnen.’

‘Dat gaat niet, mijn wangen zijn dik door die steroïden,’ zei Alex. ‘Ik ben net een eekhoorn die nootjes in zijn wangen heeft opgeslagen voor de winter.’

‘Sorry,’ zei ik. Maar even later barstte ze in lachen uit, en ik ook. Zou ik de moed hebben om om mezelf te lachen de dag voor mijn eerste bestraling, vroeg ik me af. Ik leerde elke dag weer iets nieuws over mijn zus. Leerde meer en mocht haar ook meer. Natuurlijk werd ik ook wel eens gek van sommige dingen die ze deed. Ze spoelde nooit de wasbak schoon nadat ze hem had gebruikt. En ze liet haar schoenen overal zwerven, in plaats van ze op het plankje te zetten dat ik had gekocht en bij de voordeur had gezet.

‘Slons,’ mompelde ik dan terwijl ik ze netjes opruimde.

‘Netheidsfreak,’ wierp ze dan terug. ‘Mam, je weet toch dat je Lindsey te vroeg zindelijk hebt gemaakt? Daar moeten we nu allemaal voor boeten.’

Maar we praatten nu elke avond, echte gesprekken tot diep in de nacht, en haalden zo alle jaren van stilte in. We waren geen vreemden meer.

Nu bestudeerde ik haar gezicht in het badkamerlicht en pakte mijn glinsterende goudkleurige highlighter.

‘Waarom doe ik dit ook alweer voor je?’ vroeg Alex terwijl ik ermee over haar wenkbrauwbot veegde.

‘Omdat ik moet oefenen,’ loog ik. ‘Ik moet een van mijn klanten opmaken voor een belangrijk afspraakje en ik heb een proefkonijn nodig.’

‘Fijn,’ zei Alex. ‘Nu ben ik weer een konijn.’

Ik grijnsde. ‘Hou je lippen stil,’ beval ik.

Ik vond mijn dieproze lippenpotlood en bracht een lijntje aan om haar lippen. Haar bovenlip was iets voller dan haar onderlip, wat haar mond een beetje een exotische look gaf. Ik had net zulke lippen, realiseerde ik me, alleen waren die van mij iets groter. Waarom was me dat nooit eerder opgevallen? Alex en ik hadden iets lichamelijks gemeen. Als je ons naast elkaar zag staan, zou je nooit zeggen dat we familie waren, maar als je alleen op dat ene kenmerk lette, zou je misschien de overeenkomst kunnen zien.

‘Bijna klaar,’ zei ik. Uit de winkeltas die ik naast mijn make-uptas had gezet trok ik een sjaal. Het was er een met een drukke Pucci-print met roze, blauwe en crèmekleurige krullen erop. Toen ik die in Nordstrom om het middel van een etalagepop zag, deed hij me aan de zomer denken. Ik had een vijftal sjaals voor Alex uitgekozen, maar deze was het mooist.

‘Is die klant van jou ook kaal?’ vroeg Alex droogjes toen ik een sjaal om haar hoofd bond en hem zo knoopte dat de uiteinden over haar rug hingen.

Ik wist nog steeds niet zeker of ik hier goed aan deed of dat het een averechts effect zou hebben. Maar soms, zo zegt Matt, moet je gewoon de sprong wagen.

‘Je ziet er fantastisch uit,’ zei ik en ik gooide een andere tas naar haar. ‘Hier een spijkerbroek en een nieuw shirtje. Ga je omkleden.’

‘Wat voer jij in je schild?’ vroeg Alex. Ze keek argwanend naar de Nordstrom-tas.

Precies op dat moment ging de deurbel. Perfecte timing.

‘Wil je de deur opendoen of je eerst omkleden?’ vroeg ik. ‘Het is voor jou.’

‘Ik wil dat je me vertelt wat dit moet voorstellen,’ eiste Alex. Ze leek in paniek.

‘Doe de deur nou maar open,’ zei ik. ‘Toe maar.’

‘Ik ben er nog niet aan toe om hem te zien,’ zei Alex. Haar stem werd schel. Ze sloeg haar armen om zich heen, alsof ze haar lichaam wilde verbergen. ‘Waarom push je me verdomme zo?’

Toen de deurbel voor de tweede keer ging, rende Alex naar haar kamer en smeet de deur zo hard dicht dat het geluid door het hele huis weergalmde.

Ik zuchtte en liep langzaam naar de voordeur. Daar stond hij, op de stoep, met ogen vol hoop.

‘Het spijt me,’ zei ik. ‘Ik heb het geprobeerd, maar…’ Ik hoefde mijn zin niet af te maken. Ik had Bradley vandaag gebeld om te zeggen dat Alex uit haar zelfopgelegde ballingschap begon te komen, dat er iets was veranderd toen ze het jongetje met de tumor troostte. Ik had tegen hem gezegd dat ik dacht dat ze er klaar voor was om hem te zien.

De pijn die zich van Bradleys gezicht meester maakte was vreselijk om aan te zien.

‘Mag ik binnenkomen?’ vroeg hij. Toen zag ik dat hij een gitaarkoffer bij zich had.

‘Natuurlijk,’ zei ik. ‘Kom erin.’

‘Waar is ze?’ vroeg hij. Ik leidde hem door de gang naar haar gesloten deur. ‘Je mag kloppen als je wilt,’ zei ik. ‘Ik denk dat ze wel weet dat jij het bent. Maar het kan heel goed dat ze niet opendoet, hoor… Het spijt me, Bradley.’

Hij knikte en maakte zijn gitaarkoffer open. De gitaar die er in zat was geen dure, ik was er zelfs vrij zeker van dat het hetzelfde gehavende instrument was dat hij sinds de middelbare school met zich meezeulde. Hij pakte hem eruit en speelde een paar akkoorden. Ineens herinnerde ik me iets: vorig jaar had Gary Alex meegenomen naar een besloten feest – een liefdadigheidsgala waarvan de kaarten vijfduizend dollar per stuk kostten – waar Sting was verschenen en drie van zijn klassiekers had gespeeld. Alex was zelfs met hem op de foto geweest. (‘Ik kon amper naar hem kijken zonder aan de tantraseks te denken,’ had ze me verteld. ‘Het is een heel klein mannetje, maar allemachtig wat een hengst!’) En nu zat Bradley, met niets dan zijn gehavende oude gitaar in kleermakerszit op het versleten tapijt voor haar kamer.

Hij schraapte zijn keel, stemde de gitaar verder en begon toen te zingen. Het was een oud nummer van de Beatles, besefte ik na een tijdje.

O, Bradley, dacht ik. Wat maakte het uit dat zijn stem niet heel geweldig was? Welke vrouw zou hem niet boven Gary met zijn besloten benefiet, beroemdheden en flessen wijn van driehonderd dollar verkiezen? Wie wilde er nu niet liever bij Bradley zijn?

‘Here, there, and everywhere,’ zong Bradley, en zijn stem nam al toe in kracht, ‘… watching her eyes and hoping I’m always there…’

Bradley tokkelde nu luider en legde zijn hart en ziel in het lied. Zijn stem brak een keer, maar hij zong door. Hij bleef Alex proberen te bereiken.

Doe de deur nou open, probeerde ik haar telepathisch te dwingen. Doe hem dit niet aan. Hij verdient het niet om te worden buitengesloten.

Bradley bleef maar zingen. Ik had het vermoeden dat hij er de hele avond zou blijven zitten als dat nodig was. Maar na slechts een paar minuten zag ik het gebeuren: de deurknop ging een heel klein stukje omlaag, kwam toen even tot stilstand en bewoog vervolgens helemaal naar beneden en de deur ging open. Niet helemaal open, maar net genoeg om Bradley te doen opstaan en naar binnen te glippen.

‘Oké,’ fluisterde ik. Ik knipperde tranen weg. Tranen van geluk voor Alex, en misschien een paar van verdriet voor mij. Want dat die deur openging betekende dat die tussen Bradley en mij voor altijd gesloten zou blijven.

‘Oké,’ zei ik weer. Ik duwde mijn tranen weg met mijn handpalmen en stond daar maar, te bedenken wat ik nu moest doen. Dit zou de laatste keer zijn dat ik hierom huilde, zwoer ik. Een laatste potje janken en dan zou ik voorgoed verder gaan.

Ik stopte een paar tissues in mijn zak, pakte de autosleutels en ging een stuk rijden.